صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۱

در گلستان برگ عیش اندوختم بی‌فایده چون گل از جمعیت خود سوختم بی‌فایده کیمیای رستگاری بود در دست تهی من ز غفلت سیم و زر اندوختم بی‌فایده گشت از ترک ادب هر بی‌حیایی کامیاب من درین محفل ادب آموختم بی‌فایده گوهر مقصود در گنجینه دل فرش بود من درین دریا نفس را سوختم بی‌فایده نیست جز تسلیم ساحل عالم پرشور را من درین دریا شنا آموختم بی‌فایده ساده می‌بایست کردن دل ز هر نقشی که هست من دماغ از علم رسمی سوختم بی‌فایده نیست رقت در دل سر در هوایان یک شرر در حضور شمع خود را سوختم بی‌فایده از جواهر سرمه من دیده‌ای بینا نشد در ره کوران چراغ افروختم بی‌فایده نیست در آهن دلان پیوند نیکان را اثر سوزن خود را به عیسی دوختم بی‌فایده این جواب آن غزل صائب که می‌گوید حکیم عمرها علم و ادب آموختم بی‌فایده