صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۲

بی‌توام در دل شراب ناب می‌گردد گره در زمین تشنه من آب می‌گردد گره قطره آبی که دریا را فرامش می‌کند در صدف چون گوهر سیراب می‌گردد گره کار هر آلوده دامان نیست بر دریا زدن سیل ازان هر گام چون گرداب می‌گردد گره این ره خوابیده کز غفلت مرا پیش آمده است چون گرانخوابان در او سیلاب می‌گردد گره چون صدف از منت خشک سحاب نوبهار در گلوی تشنه من آب می‌گردد گره از هجوم اشک در چشم نگردد مردمک آسیای من ز زور آب می‌گردد گره در گشاد طره شبهای بی‌پایان من پنجه خورشید عالمتاب می‌گردد گره حسن بی‌پروای او آتش عنان افتاده است ورنه در ویرانه‌ام سیلاب می‌گردد گره تنگی آغوش مانع نیست از جولان ترا در کنار هاله کی مهتاب می‌گردد گره؟ حیرت من بس که سرشارست، بر آیینه‌ام با همه بی‌طاقتی سیماب می‌گردد گره کرد ترک عشق مشکل کار آسان مرا از رهایی رشته پرتاب می‌گردد گره بس که می‌پیچم به خود صائب ز بیم خوی او همچو پیکان در دلم خوناب می‌گردد گره