صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۹

دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه چون گل از هر شبنمی آیینه بر زانو منه نام خود را کوهکن کرد از سبکدستی بلند دست خود بر روی هم‌ای آهنین بازو منه بستر بیگانه را هر تار، مار خفته‌ای است جز به خاک‌ای زاده خاک سیه پهلو منه جوهر بیگانه‌ای این تیغ را در کار نیست بندی از چین جبین هر لحظه بر ابرو منه برنمی دارد شراکت، حسن یکتا آمده است چشم بگشا نام لیلی را به هر آهو منه بلبلان را دل به دست آور به شکرخنده‌ای از خجالت غنچه آسا دست خود بر رو منه پاس وقت صحبت نازک خیالان را بدار بی‌طلب در خلوت ارباب معنی رو بنه نبض جان را نیست جز دست مسیحا محرمی شانه‌ای غیر از دل صدچاک بر گیسو منه شیرمردان را کمی صائب فزونی جسته‌اند رتبه خود را برابر با سگ آن کو منه