صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۸

ز عمر باج ستاند می‌دو ساله ما به آفتاب شبیخون زند پیاله ما ز بی‌قراری ما دردسر کشد بالین شبی که دختر رز نیست در حباله ما ز زیر بال ازان سر برون نمی‌آریم که رنگ گل نپرد از نسیم ناله ما نشسته تا به کمر در میان خاکستر هنوز تشنه داغ است برگ لاله ما