صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۸۱

تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه دست کوته دار چون فرهاد از ایذای کوه پای پیچیده است در دامان تمکین زیر تیغ داغ دارد پردلان را طبع بی‌پروای کوه خازنی چون سنگ نبود گوهر اسرار را زین سبب باشند روشن گوهران جویای کوه هر که دارد پشتبانی، غم نمی‌داند که چیست خنده مستانه کبک است از بالای کوه می‌شود شیرازه دل عارف آگاه را از تجلی گر چه می‌پاشد ز هم اجزای کوه پیش او خورشید اندازد سپر هر صبحگاه زین سبب بر ابر ساید تیغ استغنای کوه نیست از درد طلب آسودگی اوتاد را بر سر آتش بود از لاله زان روپای کوه از لب لعل تو هر خونی که پنهان می‌خورد می‌کند از لاله گل هر سال از سیمای کوه روزی ثابت قدم از عالم بالا رسد می‌شود ابر بهاران بوستان پیرای کوه گرد کلفت از دل من هم گرانی می‌برد از سر فرهاد اگربیرون رود سودای کوه پای پیچیده است در دامان تسلیم و رضا بر سر گنج است ازان پیوسته صائب پای کوه