صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۸۰

از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه از هلال تیشه ما آتشین چنگ است کوه بس که از فریاد من در سینه‌اش پیچیده درد با فلک از خشک مغزی بر سر جنگ است کوه عقل را عاجز کند کوه غم از گردنکشی زیر ران شهسوار عشق شبرنگ است کوه چرخ را ناسازی ما این چنین ناساز کرد ورنه با هر کس که آهنگ است، آهنگ است کوه بر تو از سنگین رکابی دامن صحرا شده است ورنه بر سیل بهاران سینه تنگ است کوه چهره کهسار لعلی از فروغ لاله نیست از شرار تیشه ما آتشین رنگ است کوه پیش کوه درد ما باشد سبک چون برگ کاه ورنه در میزان بی‌دردان گرانسنگ است کوه پیش ازین گر ناخن از فرهاد آتشدست داشت این زمان از تیشه ما آتشین چنگ است کوه از شکوه کوهکن چون سنگ طفلان شد سبک گر چه از تمکین سراپا عقل و فرهنگ است کوه بی‌شجاعت کار نگشاید بزرگان را به حلم در مقام بردباری تیغ در چنگ است کوه بی‌خبر از صورت احوال حسن و عشق نیست گر چه چون آیینه دایم در ته زنگ است کوه بادبان عیش را چون ابر برگردون رسان از فروغ لاله چندانی که گلرنگ است کوه نیست صائب هیچ کس محروم از احسان عشق گر چه از صحراست میدان صاحب اورنگ است کوه