صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۸۳

به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته برآمد از پس کوه آفتاب آهسته آهسته فریب روی آتشناک او خوردم، ندانستم که خواهد خورد خونم چون کباب آهسته آهسته ز بس در پرده افسانه با او حال خود گفتم گران گشتم به چشمش همچو خواب آهسته آهسته کباب نازک دل آتش هموار می‌خواهد برافکن از عذار خود نقاب آهسته آهسته مکن تعجیل تا از عشق رنگی برکند کارت که سازد سنگ را لعل آفتاب آهسته آهسته جدایی زهر خود را اندک اندک می‌کند ظاهر که گردد تلخ در مینا گلاب آهسته آهسته سرایی را که صاحب نیست ویرانی است معمارش دل بی‌عشق می‌گردد خراب آهسته آهسته به نور سینه بی‌کینه دشمن را حوالت کن که می‌ریزد کتان را ماهتاب آهسته آهسته مشو دلتنگ اگر یک چند اشکت بی‌اثر باشد که سازد خاک را گلزار، آب آهسته آهسته به این خرسندم از نسیان روزافزون پیری‌ها که از دل می‌برد یاد شباب آهسته آهسته خط اوریش شد آخر، که را می‌گشت در خاطر که گردد آیه رحمت عذاب آهسته آهسته؟ دلی نگذاشت در من وعده‌های پوچ او صائب شکست این کشتی از موج سراب آهسته آهسته نبود از خضر کمتر در رسایی عمر من صائب گره شد رشته‌ام از پیچ و تاب آهسته آهسته