صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۸۴

به مطلب می‌رسد جویای کام آهسته آهسته ز دریا می‌کشد صیاد دام آهسته آهسته به مغرب می‌تواند رفت در یک روز از مشرق گذارد هر که چون خورشید گام آهسته آهسته به همواری بلندی جو که تیغ کوه را آرد به زیر پای، کبک خوشخرام آهسته آهسته ز تدبیر جنون پخته کار عقل می‌آید که مجنون آهوان را کرد رام آهسته آهسته مشو از زیردست خویش ایمن در زبردستی که خون شیشه را نوشید جام آهسته آهسته خیال نازک آخر می‌فروزد چهره شهرت مه نو می‌شود ماه تمام آهسته آهسته دلی از آه می‌گفتم شود خالی، ندانستم که پیچد بر سراپایم چو دام آهسته آهسته به شکرخند ازان لبهای خوش دشنام قانع شو که خواهد تلخ گردید این مدام آهسته آهسته اگر چه رشته از بار گهرپیچان و لاغر شد کشید از مغز گوهر انتقام آهسته آهسته اگر نام بلند از چرخ خواهی صبر کن صائب ز پستی می‌توان رفتن به بام آهسته آهسته