صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۸۵

به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته بلی کم زور می‌گردد کمان آهسته آهسته ز بس گرد سرش گشتم ز بس در پایش افتادم به من مایل شد آن سرو روان آهسته آهسته ازان نازک نهال‌ای دل به بوی گل قناعت کن به حاصل می‌رسد نخل جوان آهسته آهسته همین معنی است بر حسن مدارا حجت ناطق که مرغی یاد می‌گیرد زبان آهسته آهسته به کم کردن توان از دست افیون جان بدر بردن ببر پیوند از خلق جهان آهسته آهسته ز پیری می‌کند برگ سفر یک یک حواس من ز هم می‌ریزد اوراق خزان آهسته آهسته دل روشن درین وحشت سرا دایم نمی‌ماند هوا می‌گیرد این شمع از میان آهسته آهسته به مویی می‌توان از چرب نرمی برد گویی را چه دلها برد آن نازک میان آهسته آهسته حریف دلبران شهر قزوین نیستی صائب بکش خود را به شهر اصفهان آهسته آهسته