صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۸۷

مدان از بی‌نیازی طبع من گر سرکش افتاده که از بی‌روغنی‌ها در چراغم آتش افتاده نهان در پرده تزویر دارد درد ناکامی به ظاهر می‌نماید رام، اما سرکش افتاده نگه دارم به قد خم چسان عمر سبکرو را؟ سروکار خدنگم با کمان پرکش افتاده مرو از ره به حسن باده لعلی که این گلگون به ظاهر می‌نماید رام، اما سرکش افتاده به مظلومان سرایت می‌کند فعل بد ظالم که از بیداد شیران در نیستان آتش افتاده مرا در بی‌قراری چون فلک معذور می‌دارد نگاه هرکه بر رخساره آن مهوش افتاده نیفتاده است بر خاک گلستان سایه‌اش صائب ز بس نخل بلند قامت او سرکش افتاده