صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۸۸

مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟ که از مستی ز دست شاخ گل پیمانه افتاده ز آبادی نظر بر سنگ طفلان است مجنون را وگرنه گنجها در گوشه ویرانه افتاده در آن محفل که می‌سوزم چو شمع از داغ ناکامی مکرر آتش از پروانه در پروانه افتاده نمی‌گردد ز جولان سختی ره سیل را مانع عبث سنگ ملامت در پی دیوانه افتاده درین دریای گوهر آن حباب سست بنیادم که سیلابم به منزل از هوای خانه افتاده ز فیض خاکساری رزق من بی‌خواست می‌آید که سیراب است هر خشتی که در میخانه افتاده زنم بر قلب لشکر چون علم خود را به تنهایی به این بی‌دست و پایی همتم مردانه افتاده به چشمم آب می‌گردد چو خورشید از قدح امشب ز رخسار که یارب عکس در پیمانه افتاده؟ ندارم یک نفس آرام در یک جا ز شوق او سپند بی‌قرار من در آتشخانه افتاده به قدر آنچه آن حسن غریب است آشنا با دل نگاه آشنا در چشم او بیگانه افتاده نبندد بر زمین چون نقش صائب ناله زارم؟ که ناقوس من از طاق دل بتخانه افتاده