صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۱۰

ز بس لب تو به ابرام می‌دهد بوسه به کام تلخی دشنام می‌دهد بوسه چو جام پشت لب یار تا ز خط شد سبز به هر لبی چو لب جام می‌دهد بوسه چگونه پای تو بوسم، که آفتاب ترا به ترس و لرز لب بام می‌دهد بوسه به جای نقل دهد بوسه شب حریفان را به من لبی که به پیغام می‌دهد بوسه کباب طالع پروانه‌ام که شمع او را به جای نامه و پیغام می‌دهد بوسه هوس به آب رسانید لعل یار و هنوز حجاب عشق به پیغام می‌دهد بوسه؟ لبش به باده کشی نیست آنقدر مایل به رغم من به لب جام می‌دهد بوسه ز جبهه‌اش چو مه عید نور می‌بارد لبی که بر رخ گلفام می‌دهد بوسه به هر که می‌رسد امروز آن لب میگون چو جام باده به ابرام می‌دهد بوسه ز دانه طایر وحشی کی آرمیده شود؟ به دل رمیده چه آرام می‌دهد بوسه؟ لب مرا ز زمین بوس خویش منع مکن که عمرهاست سرانجام می‌دهد بوسه به طرح بوسه به اغیار می‌دهد صائب به من لبی که به پیغام می‌دهد بوسه