صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۱۱

بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟ به سنبل که سیه کرده چشم‌تر لاله؟ کند به زاهد و میخواره یک روش تأثیر فتاده است چو آتش به خشک وتر لاله سبک به باد فنا چون شرار خواهد رفت اگر ز کوه زند دست بر کمر لاله ز لطف طبع بهاران مگر خبر دارد؟ که دود آه گره کرده در جگر لاله شکوفه صبح بهارست و لاله است شفق پس از شکوفه ازان گشت جلوه گر لاله ز زهد خشک اثر در جهان نخواهد ماند اگر چنین شود از باغ شعله ور لاله اگر نه از رخ گلرنگ یار منفعل است چرا ز خاک برآید فکنده سر لاله؟ به وقت لاله می‌لاله رنگ حاجت نیست که همچو جام صبوحی کند اثر لاله ز درد و صافی تهی نیست جام سوختگان که نصف خون بود و نصف مشک‌تر لاله ز خاک تیره چه می‌جوید و چه گم کرده است؟ که برفروخت چراغی به هر گذر لاله سواد شهر به خونین دلان کند تنگی به کوه و دشت کند جوش بیشتر لاله مدار دست ز مینا و جام در فصلی که شیشه ساز شود غنچه، کاسه گر لاله به هر دو دست سر خویش توبه می‌گیرد چو تاج لعل نهد کج به طرف سر لاله به چشم هر که چو مجنون سوادخوان شده است سیاه خیمه لیلی است داغ هر لاله به داغ عشق سرآمد توان ز اقران شد که از سراسر گلهاست تا جور لاله اگر چه لاله بسی هست نوبهاران را ز چهره تو ندارد برشته‌تر لاله به نقل و باده درین موسم احتیاجی نیست که هم شراب بود هم کباب‌تر لاله به یک پیاله نگردد کس این چنین مدهوش سیاه مست شد از باده دگر لاله پس از شکوفه مده سیر لاله زار از دست که هست چون شفق صبح در گذر لاله به برگ لاله نه شبنم بود، که دندان را ز رشک روی تو افشرده بر جگر لاله چنان که در جگر لعل آب پنهان است نهان شده است چنان تیغ کوه در لاله عجب که توبه سنگین ما کمر بندد که کوه را زده از جوش بر کمر لاله به مشت خار و خس ما دل که خواهد سوخت؟ در آن ریاض که گردیده پی سپر لاله ز نور عاریه مستغنی‌اند سوختگان به روشنایی خود می‌کند سفر لاله دوروزه مهلت خود صرف میگساری کرد چه غافل است به این عمر مختصر لاله دلش چو پای چراغ است ازان سیاه مدام که روز و شب بود از باده بی‌خبر لاله توان به خون جگر گوهر بصیرت یافت که شد ز خوردن خونابه دیده ور لاله ز شرم، روی تو هر جا عرق فشان گردد شکسته کاسه دریوزه‌ای است هر لاله مگر خیال شبیخون تازه‌ای دارد؟ که یکه تاز برون آمده است هر لاله شکوفه چون سپه روم روی گردانده است شده است تا چو قزلباش جلوه گر لاله بناز بر جگر داغدار خود صائب که هیچ باغ نمی‌دارد اینقدر لاله