صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۱۸

جام صبوح خورده ز خلوت برآمده پرشورتر ز صبح قیامت برآمده در مستی از دهان تو گفتار بی‌حجاب حوری است بی‌نقاب ز جنت برآمده چون لاله‌ای که از کمر کوه سرزند دیوانه‌ام به سنگ ملامت برآمده در کنج عزلت است اگر هست وحدتی رحم است بر کسی که به صحبت برآمده از سیلی صدف گهر شاهوار ما با آبرو ز قلزم رحمت برآمده ما کسب اعتبار ز جایی نکرده‌ایم بال همای ما به سعادت برآمده از گوشمال چرخ ندارد شکایتی طفل یتیم ما به مشقت برآمده بر روی طوطیان در گفتار بسته‌ام آیینه‌ام به زنگ کدورت برآمده هر جا که بلبلی است درین باغ و بوستان از ناله‌ام ز خواب فراغت برآمده خاشاک چار موجه کثرت چسان شود؟ آسوده خاطری که به وحدت برآمده نعلش به روی دست سلیمان در آتش است موری که در بهشت قناعت برآمده هر خار خشک، تیغ زبانی است آبدار از گوش هر که پنبه غفلت برآمده صائب ز آفتاب سیه روزتر می‌شود خفاش سیرتی که به ظلمت برآمده