صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۱۹

تا سبزه خط از لب جانان برآمده آه از نهاد چشمه حیوان برآمده عشق است نازپرور راحت، وگرنه حسن یوسف صفت به محنت زندان برآمده در بزم وصل، داغ تهی چشمی من است دلوی که خالی از چه کنعان برآمده داند که من ز دامن صحرا چه می‌کشم بر سنگ، پای هر که ز دامان برآمده آن غنچه را که من به نفس باز کرده‌ام صبح قیامتش ز گریبان برآمده ما بی‌توکلیم، وگرنه درین چمن رزق شکوفه از بن دندان برآمده چون سبزه‌ای که در قدم بید بشکند مژگان من به خواب پریشان برآمده از داغ عشق، جن و ملک را نصیب نیست این مه ز مشرق دل انسان برآمده کی درهم از دم خنک تیغ می‌شود؟ صائب به سردمهری دوران برآمده