صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با لباس عنبرین امروز جولان کرده‌ای سرو را در جامه قمری خرامان کرده‌ای از دل شب پرده بر رخسار روز افکنده‌ای شعله را در پرنیان دود پنهان کرده‌ای چون سکندر تشنگان را سر به صحرا داده‌ای ابر ظلمت را نقاب آب حیوان کرده‌ای کعبه سان بر تن لباس شبروان پوشیده‌ای عالمی را از لباس صبر عریان کرده‌ای در لباس اهل ماتم جلوه گر گردیده‌ای روز را بر عاشقان شام غریبان کرده‌ای در میان روز و شب خون در میان است از شفق چون به هم این هر دو را دست و گریبان کرده‌ای؟ آفتاب تیغ زن چون گل سپر افکنده است تا تو با تیغ و سپر آهنگ میدان کرده‌ای در چنین روزی که گوهر کرد آب خود سبیل تشنگان را منع ازان چاه زنخدان کرده‌ای آب خوردن از مروت نیست در عاشور و تو چشم میگون را ز خون خلق مستان کرده‌ای آه اگر شاه شهیدان از تو پرسد روز حشر آنچه از بیداد با ما تلخکامان کرده‌ای صائب از بس کز زبان کلک شکر ریختی سرمه زار اصفهان را شکرستان کرده‌ای