صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۵۹

ای جهانی محو رویت، محو سیمای که‌ای؟ ای تماشاگاه عالم، در تماشای که‌ای؟ عالمی را روی دل در قبله ابروی توست تو چنین حیران ابروی دلارای که‌ای؟ شمع و گل چون بلبل و پروانه شیدای تواند ای بهار زندگی آخر تو شیدای که‌ای؟ نعل در آتش ز سودای تو دارد آفتاب ای سمن سیما تو سرگردان سودای که‌ای؟ چون دل عاشق نداری یک نفس یک جا قرار سر به صحرا داده زلف چلیپای که‌ای؟ تلخی زهر از حلاوت‌های عالم می‌کشی چاشنی گیر لب لعل شکرخای که‌ای؟ چشم می‌پوشی ز گلگشت خیابان بهشت در کمین جلوه سرو دلارای که‌ای؟ نشکنی از چشمه کوثر خمار خویش را از خمارآلودگان جام صهبای که‌ای؟ نیست غمازی طریق عاشقان پرده پوش ورنه صائب خوب می‌داند که رسوای که‌ای