صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۶

مرا ز نشأه می‌ساخت کامیاب هوا که هست داروی بیهوشی شراب هوا علاج ظلمت ابرست باده روشن که دل سیاه کند بی‌شراب ناب هوا به گردش آر می‌پرده سوز را ساقی که شد ز ابر سیه، عنبرین نقاب هوا امید هست شود شسته توبه نامه ما چنین شود به طراوت گر از سحاب هوا شکایتی که که مرا از بهار هست این است که می‌کند زتری، آب در شراب هوا! عجب که توبه سنگین ما کمر بندد که ساخت رطل گران را سبک رکاب هوا مده به دست هوا اختیار خویش که هست عنان گسسته‌تر از موجه سراب هوا هواپرست بود هر نفس به شاخ دگر که اختیار ندارد در انقلاب هوا فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست نفس چگونه کند راست در حباب هوا؟ برون کن از سر نخوت هواپرستی را که چون حباب کند خانه‌ها خراب هوا ز زهد خشک اثر در جهان نخواهد ماند که می‌کند دل سنگین توبه آب هوا اگر نه صبح قیامت بود، چرا گیرد چو نامه از رخ او هر نفس نقاب هوا؟ ز آه و گریه من شد جهان چنان تاریک که روشنی نپذیرد ز آفتاب هوا شدی چو پیر، مرو در پی هوا صائب که دلپذیر بود موسم شباب هوا