صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیش ازین آتش مزن در عالم‌ای جان کسی رحم کن بر تشنگان‌ای آب حیوان کسی می‌زند بحر از لب خشک صدف موج سراب چند خودداری کنی‌ای ابر نیسان کسی؟ چون کتان در هر قدم صد سینه چاک افتاده است زیر پای خود ببین‌ای ماه تابان کسی پیش ازان کز شکرستانت برآرد گرد مور تلخکامان را بپرس‌ای شکرستان کسی شد گلوی قمریان از اشک حسرت طوق دار سرکشی تا چندای سرو خرامان کسی؟ چند زخم از بخیه زنجیر تقاضا بگسلد؟ مهر بردار از لب خودای نمکدان کسی پیش ازان کز شرم خط بر رو گذاری آستین عقده‌ای بگشا ز کار نابسامان کسی دیده کنعانیان از انتظارت شد سفید خیمه بیرون زن ز مصرای ماه کنعان کسی در بهاران خاطر بلبل بجو، تا در خزان بینوایی کم کشی‌ای باغ و بستان کسی دست تاراج خزان در آستین (تا) غنچه است یاد کن ما را به برگی‌ای گلستان کسی می‌تواند ملک عالم را به آسانی گرفت لشکر دل گر بود صائب به فرمان کسی