صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۸۷

گر چه در سیر بهشتم از گل روی کسی دوزخی در هر بن مو دارم از خوی کسی می‌نهد زنجیر بر گردن صبا را نکهتش اینقدر پیچیدگی بوده است با بوی کسی؟ من که شکر را به تلخی می‌چشیدم، این زمان می‌خورم صد کاسه زهر از چشم جادوی کسی من که راز آفرینش مو به مو دانسته‌ام مانده‌ام در کوچه بند حیرت از موی کسی غافلی از پیچ و تاب عاشقان شبهای تار بر رگ جانت نپیچیده است گیسوی کسی اضطراب دل مرا سر در بیابان می‌دهد محرمیت گر دهد جایم به پهلوی کسی از که دارم چشم یاری، با که گویم حال خود؟ یک تن از اهل مروت نیست در کوی کسی از شفق چون می‌کند هر صبح و شامی خون عرق؟ نیست گر خورشید تابان در تکاپوی کسی آسمان تا بود، در ناسازگاری طاق بود راست نامد این کمان هرگز به بازوی کسی از شکایت گرچه صد طومار در دل داشتم شست از لوح دلم آیینه روی کسی آتش دوزخ نمی‌گردد به گردش روز حشر هر که شد صائب سپند آتش خوی کسی