صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۴

نیست نقشی دلپذیر عشق غیر از سادگی پیش صاحب فن نباشد فن به از افتادگی از سر بی‌حاصلان دست حوادث کوته است جامه فتح است سرو باغ را آزادگی آب شد روی زمین از سجده‌های گرم من چون تواند موم، کردن برق را سجادگی؟ قطره نیسان که باشد، شبنم افسرده کیست؟ تا زند پیش سرشکم لاف مردم زادگی با چنین بختی که از دریا خبر می‌آورد مژده وصل تو باور می‌کنم از سادگی قطع امید ز مآل ساده لوحی چون کنم؟ مشرق خورشید شد آغوش صبح از سادگی نیست صائب چرخ مینا رنگ مرد جنگ ما با نفس آیینه می‌گردد طرف از سادگی