صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۵

شهره می‌سازد سخن را در جهان استادگی می‌کند این آب روشن را روان استادگی از تأمل مستمع سازد سخن را خوش عنان تیر را بخشد پر و بال از نشان استادگی زندگی با تازه رویان عمر می‌سازد دراز سرو را دارد جوان در بوستان استادگی دل چو آگاه است کم آشفته می‌گردد حواس گوسفندان را کند امن از شبان استادگی از اقامت سبز شد در جوی خضر آب حیات می‌شود زنگار بر آب روان استادگی تا هدف را می‌توان در زیر بال و پر کشید تیر را خوش نیست در بحر کمان استادگی راحت منزل بود بر رهنوردان سنگ راه می‌کند آب گوارا را گران استادگی در چنین وقتی که گل واکرده آغوش وداع در گشاد در مکن‌ای باغبان استادگی پای در دامن کشیدن نیست بر پیران گران بار باشد بر دل سرو جوان استادگی از ثبات پا توان بر دشمنان فیروز شد سرو را خط امان شد از خزان استادگی کعبه را چون محمل لیلی به راه انداختم شوق من نگذاشت در سنگ نشان استادگی لازم پیری است صائب برگریزان حواس در فتادن چون کند برگ خزان استادگی؟