صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۶

سرفرازی را نباشد جنگ با افتادگی دولت خورشید را دارد بپا افتادگی از تواضع دولت افزاید سعادتمند را خوش بود چون سایه از بال هما افتادگی از عزیزی می‌گذارد پا به چشم آفتاب هر که گیرد همچو شبنم از هوا افتادگی مرکز بر گرد سرگردیدن افلاک کرد نقطه بی‌دست و پای خاک را افتادگی رفت در بیهوده گردی عمر ما چون گردباد ما سبک مغزان کجاییم و کجا افتادگی مردم بی‌دست و پا را مرکبی در کار نیست می‌رود منزل به منزل جاده با افتادگی جا به کنج گلخن و صحن گلستان داده است شعله را گردن فرازی، آب را افتادگی دانه را سرسبز سازد، قطره را گوهر کند در جهان خاک باشد کیمیا افتادگی بی‌پر و بالی کند نزدیک راه دور را برد بر افلاک چون شبنم مرا افتادگی گر چه باشد بر زمین پست جاری حکم آب می‌شود سد ره سیل بلا افتادگی شعله شد مغلوب خاکستر به اندک فرصتی سرکشان را زود آرد زیر پا، افتادگی دیگران گر از خدا خواهند اوج اعتبار می‌کند دریوزه صائب از خدا افتادگی