صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۰۶

چاره از من می‌کند پرهیز از بیچارگی غم به گرد من نمی‌گردد ز بی‌غمخوارگی چاره این چاره جویان را مکرر کرده‌ام امتحان از دردمندی‌ها همان بیچارگی نیستم بر خاطر صحرا گران چون گردباد کرده‌ام تا راست قامت، می‌برم آوارگی گر نمی‌آری چراغی آه سردی هم بس است پا مکش‌ای سنگدل از خاک ما یکبارگی چاک تهمت بود اگر بر جامه یوسف گران عاقبت شد شهپر پرواز کنعان، پارگی ما عبث در زلف او دل بر اقامت بسته‌ایم حاصل سنگ از فلاخن نیست جز آوارگی روزی روشندلان دل خوردن است از آسمان قسمت اخگر ز خاکستر بود دلخوارگی عیبها را کیمیای فقر می‌سازد هنر بر لباس تنگدستان پینه نبود پارگی داشت صائب چاره جویی دربدر دایم مرا پشت بر دیوار راحت دادم از بیچارگی