صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۰۷

خط حجاب آن رخ گلرنگ شد یکبارگی دستگاه بوسه ما تنگ شد یکبارگی چین ابرو کرد شمشیر تغافل در نیام چشم جادو تایب از نیرنگ شد یکبارگی خط ظالم بس که لعل آبدارش را مکید در نظرها خشکتر از سنگ شد یکبارگی روی چون آیینه او از غبار خط سبز بر دل روشن، گران چون زنگ شد یکبارگی صفحه رویی که مد زلف بر وی بار بود تخته مشق خط شبرنگ شد یکبارگی چون شرر از شوخ چشمی‌های خط سنگدل شوخی حسنش نهان در سنگ شد یکبارگی شد دراز از خط مشکین دست تاراج خزان شاخ گل عریان ز آب و رنگ شد یکبارگی خط کشید از دست من سررشته آن زلف را طالع ناساز بی‌آهنگ شد یکبارگی زین ستم کز خط به حسن او رسید، از سر مرا عقل و هوش و دانش و فرهنگ شد یکبارگی یک دم از سرگشتگی یک جا نمی‌گیرد قرار با فلاخن زلف او همسنگ شد یکبارگی سبزه بیگانه خط باغ را تسخیر کرد غنچه خندان او دلتنگ شد یکبارگی روی چون خوشید او صائب ز آه و دود خط با سیه روزان خود همرنگ شد یکبارگی