صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۱۲

قطره‌ای از قلزم توحید باشد هر دلی دست رد بر هیچ مخلوقی منه گر واصلی گرد هستی در سفر دارد ترا چون گردباد هر کجا این گرد بنشیند ز پا، در منزلی می‌گشاید عقده فولاد را آتش چو موم عشق عالمسوز را یاد آر در هر مشکلی تا درین وحدت سرا خود را جدا دانی ز خلق در حساب دفتر ایجاد فرد باطلی کشتیی را یک معلم بس بود بهر نجات چرخ از پا درنیاید تا بود صاحبدلی بر گرانان مشکل است از بحر بیرون آمدن ورنه خس از هر کف بی‌مغز دارد ساحلی سالها باید درین وادی ز خود وحشی شدن تا به سر وقت تو آید همچو مجنون محملی باربرداری است بهر توشه فردای تو مغتنم دان چون به درگاه تو آید سایلی گرچه با هر کس کنی نیکی، نمی‌بینی زیان سعی کن زنهار پیدا کن زمین قابلی حفظ کن تا می‌توانی آبروی خویش را گر ز کشت زندگی داری امید حاصلی هست در دنبال هم پست و بلند روزگار سر به جای پا گذاری گر چه شمع محفلی بیشتر از طول خواهد بود عرض راه تو این چنین کز مستی غفلت به هر سو مایلی نوبهار زندگی در خواب غفلت صرف شد از مآل خویشتن صائب چه چندین غافلی؟