صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۱۳

ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمی یک ترشرو تلخ سازد عیش را بر عالمی شبنمی بر دامن گلهای بی‌خارست بار بر سبکروحان گرانی می‌کند اندک غمی در تجرد می‌شود اندک حجابی سد راه آستین دست شناور راست بند محکمی کوتهی در زخم ناخن این خسیسان می‌کنند آه اگر می‌داشت داغ ما توقع مرهمی برنمی خیزد به تنهایی صدا از هیچ دست زود رسوا می‌شود رازی که دارد محرمی رتبه کوچکدلی در دیده من شد بزرگ تا سلیمان کرد تسخیر جهان از خاتمی گریه نتوانست سوز عشق را تخفیف داد آتش خورشید را خامش نسازد شبنمی واصل خورشید می‌گردد به یک مژگان زدن هر که را چون شبنم گل هست چشم پرنمی گوشها را یک قلم می‌ساختم تنگ شکر همچو نی در چاشنی می‌داشتم گر همدمی سبز می‌شد کشت امیدم درین مدت، اگر چشم خود را آب می‌دادم ز ابر بی‌نمی قابل افسوس نبود دوری افسردگان مرگ خون مرده را صائب نباشد ماتمی