صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۱۶

کاش من از روز اول بوالهوس گردیدمی تا ز گلزار تو گستاخانه گلها چیدمی گاه در پای تو بیخود چون زمین افتادمی گاه بر گرد سرت چون آسمان گردیدمی این که می‌بوسم زمین از دور و حسرت می‌برم گاه دست و گاه پا و گاه لب بوسیدمی پاکدامانی مرا در پرده دارد، ورنه من با تو در خلوت سرای قرب می‌نوشیدمی پاس ناموس محبت گر نمی‌شد خار راه با تو چون گل در ته یک پیرهن خوابیدمی گر عنان شرم را چون زلف از کف دادمی رشته جان را بر آن موی کمر پیچیدمی گر دهن می‌داشتم چون طوطیان در عاشقی زان لب شیرین سخن من هم شکر نوشید می بند ننهادی اگر بر دست و پایم شرم عشق بی‌حجاب از نخل او من هم ثمر برچیدمی زخم دندان ندامت خون من کی ریختی؟ آخر این کار را گر روز اول دیدمی کافرم گر با تو می‌کردم به یک مسجد نماز آنچه امروز از تو فهمیدم اگر فهمیدمی آن خدا ناترس را بر جان من کی می‌گماشت؟ عشق بی‌زنهار، اگر من از خدا ترسیدمی در محبت این که کوشیدم به جان عمر دراز چند روزی کاش صائب در هوس کوشیدمی