صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۱۵

گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمی زیر تیغ محفل آرا پای بر جا بودمی اختیاری نیست سیر من ز دریا چون گهر گر به دست من بدی در قعر دریا بودمی باده تلخ مرا می‌بود اگر حب وطن کی چنین آسوده در زندان مینا بودمی؟ سوختم در قید هستی، کاش در زندان خاک این که در بند خودم در بند اعدا بودمی صاف اگر می‌بود با این خوشگواری خون من رزق آن لبهای میگون همچو صهبا بودمی گر نمی‌شد دام راهم رشته طول امل همچو سوزن در گریبان مسیحا بودمی گر نمی‌زد راه مجنون مرا تدبیر عقل با غزالان همسفر در کوه و صحرا بودمی محو می‌کردم اگر از دل غبار جسم را کی چنین در آب و در آیینه پیدا بودمی؟ بی‌سر و پایی فلک را حلقه آن در نمود کاش من هم همچو گردون بی‌سر و پا بودمی رفته‌ام بیرون ز خویش و در حجابم همچنان نیستم باری چو اینجا کاش آنجا بودمی روز نمی‌گرداند صائب از من آن آیینه رو از صفای دل اگر آیینه سیما بودمی