صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۵۲

دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماست حلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست در نظر واکردنی بیرون ز گردون می‌رویم چون شرار شوخ، مجمر عاجز تسخیر ماست از هوس هر دم به رنگی جلوه آرا می‌شویم از پر طاوس، گویا خامه تصویر ماست از قناعت دستگاه شکر می‌گردد وسیع کاسه گردون پر از نعمت ز چشم سیر ماست دانه‌ای کز دام افزون است در گیرندگی پیش ارباب بصیرت سبحه تزویر ماست بحر تا سیلاب را صافی نسازد بحر نیست هر که ما را در جوانی پیر سازد، پیر ماست نیست دربست و گشاد خویش ما را اختیار بهله دست قضا سرپنجه تدبیر ماست یک سر مو نیست صائب کوتهی در زلف یار دوری این راه از کوتاهی شبگیر ماست