صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۱۷۵

تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟ از بی‌تهی اشک نظرباز توان سوخت مردیم درین خانه دلگیر قفس، چند از شوق هم آغوشی پرواز توان سوخت؟ واسوختگی شیوه ما نیست، وگرنه از یک سخن سرد دل ناز توان سوخت گر در گذری از سر یک غنچه تبسم از شعله غیرت دل اعجاز توان سوخت