صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۲۹۷

دل سودایی من یار را اغیار می‌داند سر زانوی وحدت را سر بازار می‌داند ز روشن گوهران عیب نمایان است غمازی وگرنه سینه‌ام آیینه را ستار می‌داند کند شاخ بلند از کودکان گل را سپرداری سر سودایی منصور قدر دار می‌داند