صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۴۸۳

هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاک لبریز می‌شود ز گهرهای تابناک بی‌سجده می‌کنند نماز جنازه را مگذار پیش مرده دلان روی خود به خاک