صبیری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صبیری . [ ص َ ] (اِخ ) محمد المهدی یا مهدوی بن علی بن ابراهیم صبیری یمنی هندی مهجمی مقری . او راست : الرحمة فی الطب و الحکمة، و آن در پنج باب است : باب نخست در علم طبیعت، باب دوم در طبایع اغذیه و ادویه، باب سوم در آنچه بدن را در حالت درستی صالح است، باب چهارم در علاج امراض خاصه، باب پنجم در علاج امراض عامه که در حاشیه ٔ تذکره ٔ احمدبن سلامه ٔ قلیوبی درمصر بطبع رسیده است . (معجم المطبوعات ستون ١١٩٨). صاحب کشف الظنون آرد: وی به سال ٨١٥ هَ . ق . درگذشت .