ضرز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضرز. [ ض َ ] (ع اِمص ) ضَرزُ الارض ؛ نیک همواری زمین و قلت درشتی آن . (منتهی الارب ).
ضرز. [ ض ِ رِزز ] (ع ص ) نیک زفت و بخیل . (منتهی الارب ). آنکه هیچ چیز ندهد البته . (مهذب الاسماء). ◄ سنگ سخت . ◄ (اِ) شیر بیشه . (منتهی الارب ).