طاحیة

طاحیة. [ ی َ ] (ع ص، اِ) مظلّةُ طاحیة؛ سایبان بزرگ . ◄ مطحیة. مطحوة. (منتهی الارب ). رجوع به دو کلمه ٔ اخیر شود.

طاحیة. [ ی َ ] (اِخ ) ابن سودبن حجر. بطنی است از اَزد. طاحی ّ منسوب به وی است . (منتهی الارب ).

طاحیة. [ ی َ ] (اِخ ) از آبهای بنی العجلان است در زمین قعاقع، دارای نخل بسیار. (معجم البلدان ).