طالحون

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

طالحون . [ ل ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ طالح در حالت رفعی . بدکاران . تبهکاران . بدکرداران . و رجوع به طالح شود.