طایجواغول
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طایجواغول . [ اُ ] (اِخ ) یکی از امرا و شاهزادگان عصر غازان خان که در سال ٦٩٧ هَ . ق . بصرف گفتار شخصی که به او پیش گوئی کرده بود که پس از چهل روز سریر پادشاهی بوجود تو مزین خواهد شد. دود پندار بکاخ دماغ او تصاعد کرد هم در آن ایام خبر بگوش غازانخان رسید و طایجو را با مقربان و امرا و کرامات گوی نادان بیاسا رسانید. (از حبیب السیر چ خیام ج ٣ ص ١٥١). رجوع به همان جلد ص ١٤٠ و ج ١ ص ١٣٧ و تاریخ غازان ص ٩٧، ١١٨، ١١٩ و تاریخ مغول تألیف اقبال ص ٢٦٥ ذیل «تایجور» شود.