طوغون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طوغون . (اِخ ) پسر ایلکای نویان سردار مغولی اباقا که در جنگ ابلستین (ناحیتی به مشرق قیساریه ) میان لشکر مغول و معین الدین پروانه از یک سو و بیبرس از سوی دیگر روز جمعه ٔ دهم ذی القعده ٔ سال ٦٧٥ هَ . ق . اتفاق افتاد کشته شد. (تاریخ مغول ص ٢١٣).