عارفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عارفی . [ رِ ] (اِخ ) مولا محمود عارفی هم عصر خاقانی و ملقب به سلمان ثانی است وفات او در حدود سال ٨٤٠ هَ . ق . در هرات اتفاق افتاد. دیوان غزلیاتش مشهور است . و از جمله اشعار اوست : عهد کردم که نیایم بدر از میخانه تابه آن دم که مرا پر نشود پیمانه . (مجالس النفائس ص ١٩٤). و رجوع به رجال حبیب السیر ص ١١٤ شود.