عبدالباسط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبدالباسط. [ ع َ دُل ْ س ِ ] (اِخ ) ابن خلیل بن شاهین الملطی . وی از مورخان است که فقه حنفی نیز آموخت . تولد او به ملطیه بود. در دمشق و قاهره علم آموخت به سال ٩٢٠ هَ . ق . بمرض سل درگذشت . از تألیفات اوست : الروض الباسم فی حوادث العمر و التراجم که تاریخ بزرگی است، و نیل الامل فی ذیل الدول که ذیل تاریخ ذهبی است و در آن وقایع سال ٨٤٤ تا ٨٩٦ هَ . ق . را متذکر شده است . (از الاعلام زرکلی ). و رجوع به کشف الظنون شود.