عبدالقادر گیلانی | غزلیات | شماره ۲۱ - حضور درد

زسر تا پا ی من گر همه اندوه و غم باشد هنوز از اینچنین دردی که دارم از تو کم باشد چگونه سر بسائی بر فلک کز غایت عزت به هر جا پا نهی سرها ترا زیر قدم باشد غنیمت دان حضور درد و غم‌ای دل که دوران را وفائی نیست چندانی و صحبت مغتنم باشد خوش است از خوبرویان گه جفا گاهی وفا لیکن زمن مهر و وفا از تو همه جور و الم باشد دم آب از سفال سگ بکوی یار نوشیدن مرا خوش‌تر بود زان باده کان در جام جم باشد خلاصی گر زهستی بایدت عاشق شوای محیی که اول گام در عشق پری رویان عدم باشد