عبدالقادر گیلانی | غزلیات | شماره ۵۱ - مرغ آتش خواره

زان بی‌وفای سنگدل جور وجفا می‌بایدم از کس نمی‌خواهم وفا زان بی‌وفا می‌بایدم من مرغ آتش خواره‌ام با دانه و دامم چه کار آخر به جای دانه‌ها در گور جای می‌بایدم دل‌های مردم باد خوش از شادی عیش و طرب من خو به محنت کرده‌ام درد و بلا می‌بایدم پیراهن یوسف اگر بوئی ببخشد فارغم مژده بسوی دل از آن بند قبا می‌بایدم سینه بسی تنگ است دل از غیر می‌سازم تهی مهمان غم آمد مرا در جان سرا می‌بایدم بیگانه‌ام با مردمان وز خویشتن بیگانه‌تر تا چند این بیگانگی دل آشنا می‌بایدم محیی بسی لذت بود در عشق ورزیدن ولی هجران مرا مشکل بود صبر و رضا می‌بایدم