عبدوسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبدوسی . [ ع َ سی ی ] (اِخ ) عبداﷲبن العباس بن ابی یحیی بن ابی منصوربن عبداﷲبن عبدوس سرخسی معروف به قاضی عبدوسی و مکنی به ابوالقاسم . وی مردی فقیه، متفنن، فاضل، اهل مناظره و حافظ مذهب بود. نزد ابوسفیان محمدبن محمدبن فضل قاضی فقه آموخت . ابونصر محمدبن محمود و جز آن از وی روایت کند. به سال ٤٦١ هَ . ق . درگذشت . (اللباب ج ١ ص ١١٣).
عبدوسی . [ ع َ سی ی ] (ص نسبی ) نسبت است به عبدوس . (لباب الانساب ج ٢ ص ١١٣).