عبدویی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبدویی . [ ع َ یی ی ] (اِخ ) محمدبن ابراهیم بن عبدویه بن سدوس بن علی بن عبداﷲبن عبیداﷲبن عبداﷲبن مسعود الهذلی العبدویی، مکنی به ابوعبداﷲ عم ابوحازم العبدویی است . از ابوعبداﷲ البوشجی و احمدبن نجده و اباخلیفة القاضی و جز آنان به خراسان و عراق و حجاز و جزیره و شام و مصر درس آموخت و ابواسحاق المزکی و جز وی از او روایت کند. وی به سال ٣٢٣ هَ . ق . بر اثر جراحتی که برداشت درگذشت . (اللباب ج ٢ ص ١١٣).
عبدویی . [ ع َ یی ی ] (اِخ ) عمربن احمدبن ابراهیم بن عبدویه العبدویی، مکنی به ابوحازم . وی امام بود. از ابوبکر اسماعیل و جمعی دیگر حدیث آموخت و خطیب ابوبکر از وی روایت کند. به سال ٤١٧ هَ. ق . به روز عید فطر درگذشت . (اللباب ج ٢ ص ١١٣).