عبید زاکانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۰

گل کز رخ او خجل فرو میماند چیزیش بدان غالیه‌بو میماند ماه شب چهارده چو بر می‌آید او نیست ولی نیک بدو میماند