عبید زاکانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲

تا مهر توام در دل شوریده نشست وافتاد مرا چشم بدان نرگس مست این غم ز دلم نمی‌نهد پای برون وین اشگ ز دامنم نمیدارد دست