عبیط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبیط. [ ع َ ] (ع ص ) شتر فربه و جوان که بی علت و بیماری کشته باشند. ج، عُبُط، عِباط. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ تازه . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). دم عبیط. لحم عبیط. (آنندراج ). زعفران عبیط. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ ثوب عبیط؛ جامه ٔ نو دریده . (منتهی الارب ) (آنندراج ). أدیم عبیط، مشقوق . (اقرب الموارد).