عدت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عدت . [ ع ِدْ دَ ] (ع اِ)عِدّة. شمار. (آنندراج ). ◄ ایام طلاق زنان که در آن مدت شوهر نکنند. برای مطلقه سه حیض یا سه ماه و برای بیوه چهار ماه و ده روز وعدت زنان حامله وضع حمل است . (آنندراج ) : چون مدت عدت بسرآمد عقد نکاحش بستند. (گلستان ). رجوع به عدة شود.