عصیان نمودن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عصیان نمودن . [ ع ِص ْ ن ُ / ن ِ / ن َ دَ ] (مص مرکب ) عصیان کردن . سرکشی نمودن . عاصی شدن : به تیغ او سپه آرای نیست خواهد شد هر آن کسی که نماید درین ملک عصیان . فرخی (از آنندراج ). آنکس که تو را نداشت طاعت در عصبه ٔ تو نمود عصیان . خاقانی .